Ooijevaarwerkruimte van Generatie Alles
01. Eerste terugkoppeling
Erkende Restauratiekwaliteit Monumentenzorg
Op maandag 7 september spraken we met Laurence, Paul en Ilse over de monumentenfilm, en breder over de content van Ooijevaar. Deze film krijgt een bijzondere rol, want hij zet de eerste nieuwe lijn neer voor de video’s die volgen.
De aanleiding is het ERM-certificaat, maar het doel is groter. De film laat zien dat Ooijevaar op veel plekken met monumenten bezig is, dat al heel lang doet en met een frisse blik vooruitkijkt. Het certificaat is daarbij een bevestiging, geen inhaalslag.
In de meeting kwamen de projecten voorbij die we willen laten zien: het Hilton in Amsterdam, de Vondelschool in Bussum, het stadhuis in Alkmaar, de koepel in Heiloo en het Kerbertterras in Artis. Per project zoeken we de spanning: beton en tederheid bij het Hilton, van zandvlakte naar spelende kinderen in Bussum, en van één trap naar alle monumenten van de gemeente in Alkmaar. Hugo en Jeroen vertellen wat dit voor opdrachtgevers betekent.
Hieronder ons voorstel voor de opnames, en wat we uit het gesprek hebben meegenomen: wat jullie wel en juist niet willen zien.
Vijf locaties in vier plaatsen is veel voor één draaidag. Op meerdere plekken komt er een veiligheidsinstructie bij, is parkeren op afstand en staat er een interview gepland. Onze eerste vraag aan jullie is dan ook: hoe lossen we dat samen op?
Twee halve dagen zou kunnen, bijvoorbeeld door te splitsen in Bussum met Amsterdam en Alkmaar met Heiloo. Ook dan is het krap. Vooral de interviews hebben rust nodig om goed te worden.
We zien twee mogelijkheden, en horen graag welke jullie voorkeur heeft:
Twee halve dagen hebben we sowieso nodig, en waarschijnlijk komen we op iets meer uit. Dan is er ruimte voor goede interviews en het juiste licht op elke locatie.
Als we het verhaal met één verteller aan elkaar praten, hoeft er op de locaties minder gesproken te worden. Dat scheelt tijd op de dag zelf. Onderaan deze pagina staat wat we daarmee bedoelen. Een locatie laten vallen kan ook, en dan ligt Artis het meest voor de hand.
Wat heeft jullie voorkeur?
De grootsheid van het gebouw en de steiger op een staalconstructie, verankerd aan de wanden. Archiefbeeld van de bouw in 1962 naast het werk van nu geeft een mooie balans tussen nostalgie en omvang. Hier zit de spanning tussen beton en tederheid: een monument waar jullie met zorg mee omgaan, verteld door Renee.
Helder krijgen wat Ooijevaar hier precies doet, zodat we alleen jullie werk laten zien. Staat de steiger er nog? Het hotel wordt gerenoveerd, dus we checken of de naam en het logo in beeld mogen.
Geopend in 1962 als het eerste internationale hotel van Nederland, ontworpen door H.A. Maaskant. Het staat aan het eind van de Minervalaan, in Berlages Plan Zuid, en is geregistreerd bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Eerder al grondig gerenoveerd tussen 1996 en 1998.
Voor de grootsheid van het gebouw en de steiger werken de late ochtend en het middaguur het best, als het licht schuin op de gevel valt. Wanneer de zon precies op de steiger staat is vooraf op te zoeken. In tegenlicht kan de steiger ook als silhouet sterk zijn.
In Amsterdam-Zuid is parkeren betaald en beperkt. Kunnen we op of bij de bouwplaats staan en laden? Voor de steiger en het dak horen een veiligheidsinstructie en PBM erbij. Drone kan alleen met toestemming, want grote delen van Amsterdam liggen in de controlezone van Schiphol.
De boog die weer zichtbaar is en de omgebouwde grote zaal. De foto’s van het begin, met alleen hopen zand, laten we overvloeien naar de kale ruimte en het eindresultaat met spelende kinderen. Extra laag: de kogelgaten uit de Tweede Wereldoorlog blijven bewust zichtbaar in de gevels.
We hebben de foto’s van het begin nodig. Kinderen komen alleen in beeld met toestemming via de school. Het werk is nog in uitvoering, dus we stemmen af wat er op de opnamedag al te zien is.
Een monumentaal schoolgebouw uit 1905, dat wordt gerenoveerd, uitgebreid en verduurzaamd met Ooijevaar als bouwkundig aannemer. De kogelgaten uit de Tweede Wereldoorlog zijn bewust zichtbaar gelaten in de gevels.
In de ochtend zijn de kinderen er en geven de pauzes geluid en beweging. Binnen in de grote zaal maakt ochtendlicht door de ramen mooie lichtvlakken.
Een school in een woonwijk, dus parkeren in de buurt is waarschijnlijk geen probleem. Rond de breng- en haaltijden is het er druk.
Van klein naar groot. We beginnen bij het werk aan de trap en zoomen uit naar het hele stadhuis en de monumenten die jullie de komende jaren voor de gemeente oppakken. Hugo en Jeroen vertellen hier wat dit voor opdrachtgevers betekent. Het stadhuis is een herkenbaar icoon.
Het werk aan de trap is klein, dus het verhaal moet het grotere geheel dragen zonder naar onderhoud af te dwalen. Ook stemmen we af wat we over de opdracht van de gemeente mogen vertellen.
Het hoofdgebouw met de trap aan de voorzijde is gebouwd tussen 1509 en 1520 in Brabantse gotiek. Het rechterdeel werd in 1694 vernieuwd in Hollands classicisme, en tussen 1911 en 1914 volgde een grote restauratie onder architect Jan Stuyt.
De Langestraat is een smalle winkelstraat, dus de gevel ligt een deel van de dag in de schaduw van de overkant. In de middag komt de zon op de gevel. Het exacte moment dat hij op de trap staat kunnen we vooraf opzoeken. Bij het uitzoomen speelt de kadrering, want de Grote Kerk ligt vlakbij.
Direct voor de deur parkeren gaat niet. Parkeergarage De Vest aan het Canadaplein ligt het dichtst bij, met De Karperton aan de Dijk als alternatief. Beide hebben een doorrijhoogte van 2,00 meter. Vanaf daar is het lopen met de set naar de Langestraat. Tijdens het kaasmarktseizoen is het op vrijdagochtend extra druk in het centrum.
Het koperen dak en het groene kruis, dat vanaf de A9 zichtbaar is en in de regio herkend wordt. In laag avondlicht komt het koper mooi tot leven. Het gebouw heeft een nieuwe betekenis, met concerten.
Het kerkelijke karakter goed doseren, zodat het geen kerkfilm wordt. Er is veel te doen in de kapel, maar filmen tijdens een evenement vraagt aparte toestemming. Er zijn alternatieven: kijken wat er aan bestaand materiaal ligt, of de lege ruimte filmen en die vullen met geluid van een avond. Die keuze ligt nog helemaal open.
De St. Willibrorduskapel, gebouwd tussen 1938 en 1940, is sinds 2000 een rijksmonument. In opdracht van GGZ NHN vernieuwde Ooijevaar het koperen dak en het dakhout, herstelde de stalen constructie onder het dak en de betonnen goten, en bekleedde het groene kruis op de torenspits opnieuw met koper.
Koper komt het mooist tot leven in laag licht. Begin oktober valt het gouden uur rond 18:35 tot 19:20. Na zonsondergang kan het verlichte kruis een sterke afsluiter van de film zijn.
De kapel staat op het terrein waar ook ons eigen kantoor zit. Dat maakt het eenvoudig om een avond met goed licht af te wachten.
Een rijksmonument uit 1929 dat een nieuw leefgebied is geworden voor maki’s. Een sympathiek en onverwacht beeld, dat laat zien hoe breed jullie werk is.
We filmen tussen publiek, en dieren laten zich niet regisseren. In het najaar zitten de maki’s vaker binnen. Bestaand beeld kan een alternatief zijn.
Het Kerbertterras is een rijksmonument uit 1929 en was vroeger het leeuwenverblijf. Ooijevaar bouwde het om tot Madagaskargebied, met ringstaartmaki’s, rode vari’s en Madagaskarstralenschildpadden.
Een zonnige, zachte ochtend werkt waarschijnlijk het best. Bij koud of nat weer zitten de maki’s vaker binnen.
In de Plantage is parkeren beperkt, en met apparatuur is het een eind lopen tussen het publiek door naar het terras. Filmtoestemming, toegang voor de crew en eventuele kosten moeten vooraf met Artis geregeld worden. Van de vijf locaties vraagt deze de meeste voorbereiding.
De zon komt in deze periode niet hoger dan ongeveer 30 tot 37 graden, dus ook midden op de dag valt het licht schuin. Dat is precies goed voor reliëf in baksteen, natuursteen en koper. Het aantal uren daglicht loopt geleidelijk terug en in oktober valt het blad, dus het beeld verandert nog wat gedurende deze periode. Vooral iets om mee te nemen bij de indeling van een dag.
Veel verschillende mensen met quotes in één film van zo’n twee minuten maakt het al snel onrustig. We werken daarom liever met maar een paar stemmen, en denken daar graag met jullie over na. Twee mogelijkheden:
Onze voorkeur. Eén iemand die over de verschillende projecten vertelt en het geheel aan elkaar praat, wat ons betreft Laurence. Op de locaties laten we dan vooral het werk, de gebouwen en de mensen in actie zien.
In documentairestijl: dezelfde collega draagt het verhaal, maar hoeft niet steeds in beeld te zijn. We nemen dan breder op dan alleen dit project, zodat hetzelfde fundament ook onder volgende video’s kan liggen. Dat geeft rust in de stem en in wat er gezegd wordt, en de mensen op locatie zijn al klaar met een korte quote.
Wat is de rode draad in deze film? We willen voorkomen dat iemand achteraf denkt: leuk, maar wat hebben ze nu eigenlijk laten weten? Die keuze bepaalt ook welke verhalen we op de locaties ophalen.
Wie spreken we met deze film aan? Uit de gesprekken met Bamboo kwam naar voren dat opdrachtgevers en toekomstige collega’s heel verschillende groepen zijn. Richten we ons op de een, of op beide tegelijk?
Bij veel projecten is het ERM-keurmerk een eis bij aanbestedingen en subsidies. Dat is precies wat het certificaat waardevol maakt. Hoe nadrukkelijk willen jullie dat in de film terug laten zien?